دانستنیها

 

بازیکنان فوتبال هم مثل مردم عادی زندگی می‌کنند و ممکن است عادت‌های خوب و بدی داشته باشند.

یکی از عادت‌هایی که از قدیم در بین بازیکنان فوتبال رایج بوده و آنها آن را انکار می‌کردند کشیدن سیگار بوده است.

شاید سیگار کشیدن بازیکنان نه چندان مطرح فوتبال به چشم نیاید اما استعمال دخانیات برای بازیکنانی که در سطح اول فوتبال جهان بازی می کنند همیشه به صدر اخبار روزنامه و رسانه ها تبدیل می شود.

بسیاری از کارشناسان معتقدند رابطه بین سیگار و بازیکنان فوتبال باید تا حد صفر محدود شود اما اعتیاد به سیگار عادتی نیست که ساده بتوان آن را کنار گذاشت.

چرا بازیکنان فوتبال نباید سیگار بکشند؟

سیگار عملکرد ریه را به شدت تخریب می کند و این باعث کاهش محسوس استقامت بازیکنان می شود. نرسیدن اکسیژن لازم به ماهیچه منجر به خستگی زودهنگام آنها می شود.

سیگار همچنین باعث تنگی عروق و حتی مسدود شدن آنها می شود که این افزایش فشار خون را نیز در بر خواهد داشت. تنگی و انسداد عروق باز هم مانع رسیدن رسیدن جریان خون به ماهیچه و عضلات می شود و عملکرد آنها را مختل می کند.

افزایش مصدومیت ها نیز یکی دیگر از عواقب استعمال سیگار در بین بازیکنان است. وقتی عضلات، قلب و مغز اکسیژن کافی دریافت نکنند هوشیاری بازیکن کاهش می یابد و این ممکن است به تصمیمات اشتباه بازیکن در طول بازی منجر شود.

در فاصله 9000 کیلومتری از سیاره مریخ، یکی از اقمار این سیاره با نام فوبوس قرار گرفته است. این قمر که دارای شعاعی در حدود 11 کیلومتر و جرمی معادل 1.08e16 Kgمی باشد، برای نخستین بار توسط یک ستاره شناسی آمریکایی در سال 1877 شناسایی گردید.

فوبوس نامیست که در سال های آینده آن را به دفعات خواهید شنید. کمی بزرگتر از یک سیارک ، عاری از جو و جاذبه ای بسیار نزدیک به صفر می باشد. با اینحال به نظر می رسد، این قمر که بزرگترین قمر مریخبه شمار می آید ، بزودیپایگاه مرزی انسان ها و خانه دوم ما در فضا خواهد بود. اگرچه ماه به شکل قابل توجه و فریبنده ای نزدیک به سیاره ما می باشد، اما نیروی جاذبه آن بدین معناست که برای انتقال فضانوردان از آنجا به درون فضا نیازمند راکت هاینسبتاً عظیمی می باشیم. این موضوی در رابطه با سیاره مریخ نیز صادق بوده و به همین شکل ، انجام ماموریت های فضایی از آنجا نیز هزینه های بسیار بالایی به همراه خواهد داشت.

برطبق برخی گزارشات رسمی، ناسا با کسری بودجه ای معادل 3 میلیارد دلار در سال برای برنامه های فضاییسفر انسانبه ماه در سال 2020 روبروگشته، و همچنین دستوراتی مبنی بر لغو این برنامه از سوی اوباما ،رئیس جمهور ایالات متحده آمریکاصادر شده است.

اما نگران نباشید! این بدان معنا نیست که انسان ها هیچ جایی برای رفتن در فضا نخواهند داشت.

یکی از پیشنهادات مقامات ارشد در این رابطه ارسال فضانوردان ناسا به سیارک ها ی نزدیک زمین و اقمار سیاره مریخ می باشد. به گفته پاسکال لی ، رئیس انجمن علمی مریخ در موفت فیلد کالیفرنیا : "با هزینه ای معادل یک ماموریت مریخی، انسان ها به سطح قمر مورد نظر رفته و بازخواهند گشت.اگر به انتظار بنشینید تا همه چیز آماده شود، این امر تقریباً یک دوره ده ساله به طول خواهد انجامید. فوبوس راهیست که ما را به مریخ بسیار نزدیک خواهد نمود."

با توجه به اینکه فوبوس بسیار کوچک می باشد، میدان جاذبه آن نیز بسیار ضعیف می باشد به طوری که می توان گفتبا قرارگیری جسمی در مدار مریخ برابری می کند.فرود و برخاست از سطح فوبوس با کوچکترین تحریک امکانپذیر می باشد و این بدان معناست که اگرچه فاصله این قمر تا کره زمین بسیار دورتر از فاصله ماه تا زمین می باشد ، با اینحال ارسال فضاپیمایی به فوبوس بسیار ارزانتر و آسانتر از ارسال آن به کره ماه خواهد بود.

از سطح فوبوس، با استفاده از تلسکوپ ها و ربات های کنترل از راه دور به راحتی قادر به مطالعه و اکتشاف سطح مریخ خواهیم بود. همچنین این امرکمک بسیار بزرگی در مسافرت به مریخ ونشست بر سطح این سیاره خواهد نمود.

اما این همه ماجرا نیست! فوبوس چیزی بیش از یک نقطه فرود آسان و راحت برای ما می باشد. فوبوس خود یک راز آسمانی بزرگ به شمار می آید. به گفته لی :" به جز فوبوس، در رابطه با شکل گیری همه اجسامی که در منظومه شمسی کشف نموده ایم چیزهایی می دانیم. اما واقعاً نمی دانیم فوبوس چگونه شکل گرفته است. "

در 1877 ، یکاخترشناس آمریکایی از رصدخانه نیروی دریایی آمریکا در واشنگتون، بنام Asaph Hall موفق به کشف فوبوس و همچنین قمر کوچکتر مریخ به نام دیموس (Deimos)گردید. فوبوس صخره ای با شکل نامنظم و بی قاعدهبا عرض کمتر از 28 کیلومتر بوده و این درحالیست که دیموس حتی از این نیز کوچکتر می باشد. بنابراین این دو قمر از پیوستن به مجموعه صخره های فضایی کوچکی که به سمت مریخ منحرف شده و ممکن است تحت تاثیر جاذبه سیاره احتمال برخورد با آن را پیداکنند جان سالم به در برده اند.

اولین اندازه گیری ها از ترکیبات فوبوسکهبوسیله فضاپیما های Mariner 9، Vikings 1 و Vikings 2در سال 1970 گرفته شد نمای قویتری را از اینقمردر اختیار ما قرار داد. درصد پایین انعکاس نور خورشید از سطح آن نشان می دهد که فوبوس تاریک بوده و بیش از 90% از نور خورشیددر سطح آن جذب می شود به طوری که این قمر شباهت بسیاری به سنگ های آسمانی با ترکیبات کربن دار بالا دارد. همچنین تصور می شود که این جرم آسمانی کهن، از دورترین بخش های کمربند سیارک ها می باشد که خود در فصله ای دوبرابر فاصله مریخ از خورشید قرار گرفته اند.بر اساس آخرین اندازه گیری ها تشابه زیادی را حتی با سیارک های قدیمی تر که تنها در خارج از منظومه شمسی و فراتر از کمربند اصلی مشاهده شده اند دارد و این در حالیست که این شواهد در رابطه با دیموس نیز صادق است.

علت اینکه این شکاف‌ها دانشمندان را علاقه‌مند به تحقیق بیشتر بر روی تصاویر مریخ اکسپرس کرده است این است که رصد‌های تلسکوپی زمینی که در سال ۲۰۰۹ از همین نواحی انجام گرفت نشان می‌دادند که بر فراز این نواحی میزان متان موجود در جو به میزان زیادی افزایش یافته است.

این شکاف‌های زخم مانند جدید در واقع حفره‌هایی هستند که از برخورد سنگ‌های آسمانی با سطح مریخ به وجود آمده‌اند. دوربین هایریس مریخ اکسپرس برای اثبات وجود این حفره‌ها بر روی این منطقه از مریخ متمرکز شده و دریافت اجرامی که با سطح مریخ برخورد کرده‌اند ابعادی برابر توپ‌های بازی ساحلی داشته‌اند.
این سامانه‌های برخوردی در ناحیه شمال شرقی مریخ (۲۲ درجه شمالی و ۷۷ درجه شرقی) قرار دارند که عمق برخی از آن‌ها به ۵۰۰ متر می‌رسد.

همچنین مطابق یافته‌های جدید این سیارهٔ کوتوله، که با نام مستعار «سفید برفی» خوانده می‌شود، رنگش به سرخی می‌زند و با لایهٔ نازکی از متان پوشیده شده است. باقی مانده‌هایی از یک اتمسفر که به‌آرامی در فضا ناپدید شده‌اند.

تصویری هنرمندانه از سفیدبرفی/ ستاره‌شناسان تصور می‌کنند رنگ سرخ این سیاره به دلیل متانی باشد که در این سیاره وجود دارد (تصویر: ناسا)

به گفتهٔ پرفسور «مایک براون»، استاد نجوم سیاره‌ای، شما با دیدن این تصویر به جهان کوچکی نگاه می‌کنید که زمانی زنده بوده و در آن آتشفشان‌های آبی وجود داشته است اما اکنون تبدیل به یک مکان منجمد و مرده شده و جو آن نیز به‌آرامی از آن دور شده است. این سیارهٔ کوتوله که در سال ۲۰۰۷ به عنوان بخشی از پایان‌نامهٔ دکتری یکی از دانشجویان پرفسور بروان کشف شد، در لبهٔ منظومهٔ شمسی به دور خورشید می‌گردد و تقریبا یک دوم پلوتون است که همین اندازه آن را به پنجمین سیارهٔ کوتولهٔ بزرگ تبدیل کرده است. این سیارهٔ کوتوله نام خود را مدیون زمانی است که مایک براون به اشتباه حدس زده بود که این یک جرم یخی است که از کوتوله‌ای دیگر به اسم «هاومیا»(Haumea) جدا شده که به علت یخی بودنش این نام را رویش گذاشت. اما خیلی زود به واسطهٔ رصد‌ها و مطالعاتی که بر روی این سیاره صورت گرفت مشخص شد که سفید برفی یکی از قرمز‌ترین اجرام آسمانی است.
البته سیارهٔ کوتولهٔ دیگری نیز وجود دارد که آن هم از یخ پوشیده شده ولی قرمز است. نام این سیاره «کوائور» (Quaoar) است. این سیارهٔ کوتوله را براون در سال ۲۰۰۲ کشف کرد. کوائور با این‌که از سفیدبرفی کوچک‌تر است اما باز هم آن‌قدر بزرگ بوده که توانسته جو داشته باشد و بر روی آن آتشفشان‌هایی وجود داشته که یخ آبکی را به بیرون می‌ریخته‌اند و وقتی به سطح می‌آمدند سخت و جامد می‌شدند.

با این‌که طیف سفیدبرفی به‌وضوح وجود آب یخ زده را نشان می‌دهد، براون معتقد است که هنوز مدرکی قطعی مبنی بر وجود متان در دست نیست. برای پی بردن به این موضوع اختر‌شناسان باید از تلسکوپ‌های بزرگی نظیر تلسکوپ رصد خانهٔ کِک استفاده کنند.